Kids

Het is een fase, het is een fase, …

Driftbuien zijn geweldig, NOT! Sinds enkel weken heeft Enora “last” van driftbuien, ze wilt verschillende dingen doen/hebben en dan ook nu meteen, zonder vertraging want als ze het nu niet heeft gaat werkelijk de wereld vergaan! Als je dan zegt “Enora, aan 1 koekje heb je genoeg”, “Neen, de koekjeskast blijft gesloten”, “Nog even wachten, mama smeert je boterham” krijg je gegarandeerd een driftbui wat resulteert in een peuter die zich op haar buik op de grond laat vallen en begint te huilen en soms schreeuwen. Kalmeren gaat op dat moment niet, laten uitrazen is de boodschap. Haar troosten, een slecht idee als je er zonder gevaar wilt uitkomen want ze begint je dan te slaan, probeert je te bijten en daarbovenop begint ze ook nog te knijpen.

het is een faseMaar hoe moet je daar nu echt mee omgaan? Spijtig dat deze kleine “monsters” niet meteen geleverd worden met een handleiding. En door wat komt het? Gewoon de grenzen testen? Ergens last van? Tandpijn misschien? Vermoeidheid? Who knows …

Onlangs was ik alleen met haar naar de supermarkt, net na mijn werk. Normaal gaan we altijd met het gezin, als Enora dan lastig is, kan de ene zich bezighouden met haar terwijl de andere verder doet met de boodschappen. Ik voelde op voorhand de bui al hangen en ging dus met tegenzin met haar alleen naar de AD Delhaize. In het begin ging het goed, we passeerden eerst de broodafdeling, waar ik altijd een brood koop en haar intussen een snede geef in de winkel zodat ze zich daarmee kan bezighouden. Dan even wachten aan de beenhouwerij, in de hoop dat ze na mijn bestelling ook een sneetje hespenworst zou krijgen, dit was dit keer niet het geval. Wat al zorgde voor frustratie bij Enora. Een snede brood wou ze dan ook niet meer hebben want ze wou een stukje vlees … Dan was ze de hele tijd aan het zeuren dat ze wou drinken. Ik kom van mijn werk, zij van de opvang, dus ik heb niet de hele luiertas mee met al haar hebben en houden. Helaas niet meteen drinken bij de hand. Je kan het al raden, de volgende stop in de winkel, de “soft drink afdeling”, daar wat fruitsapjes gekocht in brik en eentje open gedaan zodat ze kon drinken.

Tegen dan had ik ook al alles verzameld wat we nodig hadden en liepen we richting de kassa’s. En je kan het al raden, jawel, een grote file. Een vrouw die de huidige actie misbegrepen had en dus een hele file had gecreëerd door de kassierster op te houden. Intussen was Enora klaar met haar sapje en wou ze opnieuw een sneetje brood en/of een koekje die ik op de transportband had gelegd. Ik zei tegen Enora dat ze even moest wachten tot we voorbij de kassa waren en tadaaa, daar kwam de volgende huilbui wat starende blikken van andere klanten opleverde. Gelukkig was een andere kassierster zo vriendelijk om even “kiekeboe” te spelen met Enora (terwijl ze verder deed met haar werk uiteraard) wat Enora toch even bezig hield terwijl ik kon afrekenen. Je kan niet geloven (of misschien net wel) hoe blij ik was om uit de supermarkt te zijn en richting huis te kunnen vertrekken.

Als ze zo’n driftbui heeft proberen we daar dus niet teveel aandacht aan te besteden, we laten haar eerst uitrazen, uiteindelijk zijn deze het resultaat door emoties die ze zelf nog niet in de hand heeft. Eens ze gekalmeerd is zeg ik wel van je moet niet zo boos zijn, maar gewoon een beetje geduld hebben. In de hoop dat dat uiteindelijk iets zal opleveren.

En dit is dan nog maar het begin van alles. Spannende tijden staan ons te wachten. 😉

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply
    Sandra
    26 augustus 2015 at 12:40

    Ja, ze kan het je ook niet uitleggen hè. En dat is frustrerend voor zo’n kind. Het komt goed. Die lelijke buien negeren inderdaad. 😉 Jullie doen het heel goed. Zelfs zonder handleiding. Hihi

    • Reply
      Sarah
      26 augustus 2015 at 20:40

      Inderdaad, heel frustrerend. Zeker als het al even duurt eer ik snap wat ze aan het zeggen is en zeker als het antwoord daarop dan ook nog eens nee is. We volgen ons gevoel en denken dat we doen wat “juist” is. Hopelijk is dat voldoende.

  • Reply
    A_nnick.
    26 augustus 2015 at 21:12

    Je mamagevoel volgen, dat is wat ik ondertussen al geleerd heb. En nee, dat is bij ons niet altijd wat de boekjes voorschrijven. Maar ik kan wel met mijn hand op mijn hart zeggen dat wat we doen, altijd goedbedoeld is. Mama zijn – incluis leren omgaan met driftbuien – leer je met vallen en opstaan.

    • Reply
      Sarah
      27 augustus 2015 at 20:33

      De boekjes hebben ook niet altijd gelijk, dus je gevoel volgens is nog altijd het beste denk ik.

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    28 augustus 2015 at 13:17

    Ik vind dat jullie een goede aanpak hebben!

  • Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: