Kids

22/01/14 – ENORA IS ER!

22 januari 2014, een heel belangrijke dag in ons leven! De geboorte van mijn meisje Enora. Eigenlijk was 8 mei 2013 dit al, die dag had ik een positieve zwangerschapstest in handen.

Enora, uitgerekend voor 16 januari 2014, dacht er anders over en kwam een aantal dagen later op 22 januari. Net op tijd, want de dag erna ging ik worden ingeleid (en dat zag ik niet echt zitten -horrorverhalen-). De weeën waren gestart rond 01u00 en na heel wat twijfelen zijn we uiteindelijk rond 04u00 vertrokken naar het ziekenhuis. De weeën kwamen toen om de 5 minuten, perfect timing 😉

Geboorteverhaal:

Rond 04u30 kwamen we aan in de spoedafdeling van Maria Middelares om ons aan te melden. We werden dan begeleid naar de verloskamer. Daar kreeg ik een monitor om naar Enora’s hartslag te luisteren en een monitor om de weeën op te volgen, die laatste werkte niet zoals het hoorde. De vroedvrouw controleerde mijn ontsluiting en dit was al een ruime 4 cm (toch al wat beter dan die 1 cm van de week ervoor en die daarvoor 😉 ).

De vroedvrouw vroeg of ik epidurale verdoving wou en of ik die nu meteen wou (anders was het pas voor binnen een uur). Aangezien ik niet wist wat het binnen een uur zou geven qua weeën en ik het nu al wat moeilijk had, vroeg ik om die nu meteen al te geven. Kort daarna kwam de anesthesist om deze in te brengen. Eerst de spuit voor de plaatselijke verdoving, deze voelde ik wel eventjes en daarna de epidurale, maar dat voel je helemaal niet meer. De verdoving begon meteen te werken en ik voelde niets meer van de weeën. Hierdoor heb ik nog wat kunnen rusten alvorens te moeten persen. De monitor gaf nog steeds mijn weeën niet goed door maar we zagen aan Enora haar hartslag wanneer ik een wee kreeg doordat telkens ik een wee kreeg, haar hartslag naar omlaag ging.

De vroedvrouw besloot om de monitor voor haar hartslag te verwijderen en één te plaatsen op haar hoofdje. Eerst moest mijn water hiervoor gebroken worden, alleen kwam er geen water tevoorschijn. Sensor werd op haar hoofdje bevestigd, alleen gaf deze monitor hetzelfde hartritme terug. Deze was gemiddeld 130 bpm maar bij een wee ging die tussen de 50 en 60 bpm, zelfs eens 44 bpm en dan na een wee ging haar hartslag de hoogte in, 160 à 170 bpm. Heel eng om haar hartslag zo laag te zien gaan, ik was niet gerust. Vooral omdat er intussen al eens -?- verschenen was op het scherm. Akelig!!

Volledige ontsluiting

Ondertussen was het al iets na 08 uur en kwam de gynaecoloog even kijken. Hij merkte op dat ik volledige ontsluiting had en dat ik mocht gaan persen. Alles werd in gereedheid gebracht om aan de effectieve bevalling te beginnen. Door de epidurale had ik helemaal geen gevoel meer en moesten ze me begeleiden tijdens het persen. Ik kreeg een knip en rond 08u45, toen ik voor de eerste keer perste, kwam er meconium naar buiten, Enora had dus haar behoefte gedaan in de baarmoeder. Meteen werd een kinderarts gebeld om ter plaatse te komen om haar meteen te controleren als ze geboren was. Ook tijdens deze persweeën hoorden de artsen en vroedvrouwen haar hartslag heel laag gaan, dit merkte ik niet meer op, het is de kinderarts die er na de bevalling wat van zei.

Na ongeveer een kwartiertje persen is Enora geboren om 09u03 en werd ze gecontroleerd door de kinderarts. Bij de controleren was Enora nog steeds aan het poepen en hebben ze haar eerst even snel op de weegschaal geplaatst alvorens er niets meer van haar overschoot ;-). 2.710 gr zei de weegschaal. Tijdens de controle van de KA zagen ze dat Enora haar suikerspiegel te laag was en dat dit goed in het oog moest worden gehouden alsook haar temperatuur gezien ze geen 3 kg woog. Terwijl Enora gecontroleerd werd, controleerde de gynaecoloog de placenta en werd mijn knip gehecht. Enora werd goedgekeurd en mocht eindelijk in mijn armen om te recupereren van de bevalling.

Eens op de kamer was Enora’s temperatuur nog steeds niet in orde en moest ze op een verwarmde matras om op temperatuur te blijven.

Enora-0029

Like I said, a date to remember <3

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Annick
    30 september 2014 at 12:05

    Wat een dotje, jullie kleine prinses ! Arthur lag ook onder zo’n dekentje toen hij net gearriveerd was. 🙂

  • Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: