Dieren Personal

PERSONAL | GOODBYE MY BABY MIKA

img_3706

Hoe het leven nog maar eens oneerlijk is. Voor veel mensen gewoon een kat, voor mij een deel van het gezin. Nog maar eens gepakt door die klote ziekte die zogenaamd niet vaak voorkomt bij katten. Ik ben kwaad, of zelfs woedend dat dit ons nog eens overkomt. Gaat er bij ons dan geen enkel dier gewoon sterven aan ouderdom? Doen wij dan iets mis?

BLAASONTSTEKING

Het begon allemaal met wat we dachten een blaasontsteking. Mika begon wat vaker te plassen en ook bloed in de urine, dus hup naar de dierenarts. Spuitje in zijn nek en ook maar speciale voeding, just in case. Nu die voeding wou hij resoluut niet hebben, dus dat bracht niks op. Maar de medicatie, die hielp ook niet.

GRUIS/KRISTALLEN

Dus toen dachten we van oké, misschien toch eerder gruis of kristallen in zijn blaas. Al was er niet meteen iets te voelen, of misschien een misvorming van de penis. Dat komt blijkbaar ook wel voor waardoor de boel ontsteekt. Maar volgens de echo’s, sonde in zijn blaas enz enz bleek het geen van dat alles te zijn. Dus hup, stalen nemen van Mika zijn urine om meerdere onderzoeken te doen. Hij is ziek dus het moet toch ergens van komen?


De eerste onderzoeken wezen ook niets uit, dus nog extra testen laten doen. Daaruit bleek dat het weefsel in zijn urinebuis en dergelijke aangetast is door een E.colli bacterie. Dus opnieuw medicijnen, gedurende 14 dagen 3 keer per dag. De mensen die zelf katten hebben begrijpen vast dat dat geen lachertje is. Hij liep ook buiten, vanwege het constante plassen, maar dus ook het constante plassen in ons huis overal. Dus erg consequent konden we de medicijnen niet geven. Hij werd wantrouwig en wou niet meer naar huis komen.

HET BLEEF AANHOUDEN

Het probleem raakte natuurlijk niet opgelost op deze manier en Mika begon nu ook meer en meer af te takelen. Erg vermagerd, zijn vacht die begon open te staan en niet meer glansde. Je begon uiterlijk ook te zien aan hem dat hij ziek was. Na nog een ritje naar de dierenarts vorige week waren er duidelijk stenen te voelen in zijn blaas. Dus hup, antibiotica ingespoten zodat je blaas zuiver zou zijn om te opereren. We brachten je gisteren binnen en rond 23u zouden we telefoon krijgen om te horen of alles goed was gegaan. Helaas bleek het bij het openmaken van je buik meteen al niet goed te zijn en in je blaas zaten tumoren. Je had blaaskanker, met uitzaaiingen. Alweer, die fucking kanker die één van onze beesten afneemt. Het was alsof ik het wist want voor ik je achterliet gaf ik je nog een kus en een knuffel. Waarom dit niet meteen zichtbaar was? Dat weet ik nog niet. Vanavond ga ik langs bij de dierenarts aangezien ik de openstaande rekening ook moet vereffenen en we het gaan bespreken. Ik plaats hieronder nog een update eens ik meer weet.

HET BEGIN

In 2007 kwamen we je plots tegen in de straat. Mika zou toen zo’n 11tal weken geweest zijn. Een aantal buren stonden op dat moment net buiten. We vroegen of ze wisten van wie je was, maar neen, dat wisten ze niet. Je zou er al zo’n drietal dagen gelopen hebben en al een paar keer bijna onder een auto belandt zijn. Verontwaardigd dat niemand je in huis nam of op zijn minst naar een opvang, pakte ik je op en ging je mee met ons naar huis. Vanaf dat moment was je lid van ons gezin. Uiteraard hielden we zoekertjes in het oog, maar nee, niemand was toen naar je op zoek. Je was zo dankbaar om een thuis te hebben.

Je bent nu terug bij jouw oude vrienden, geef ze een knuffel van me. <3

little family of 3

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply
    Ester
    31 oktober 2017 at 13:38

    Phoeh 🙁 Hier word ik heel stil van.
    Moet verschrikkelijk zijn dit nieuws te vernemen.
    Dikke knuffel Sarah ! xx
    Ester onlangs geplaatst…Ik waagde me aan de fameuze Bullet JournalMy Profile

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    %d bloggers liken dit: